علاقهمندان به سینمای خانگی اغلب با این معضل روبرو هستند که بین سیستمهای صدای فراگیر 5.1 و 7.1 کاناله کدام را انتخاب کنند. در حالی که یک تنظیمات 5.1 صدای فراگیر رضایتبخشی را ارائه میدهد، بسیاری از افراد تعجب میکنند که آیا ارتقا به 7.1 کانال، سرمایهگذاری اضافی را توجیه میکند یا خیر. بیایید تفاوتهای کلیدی را بررسی کنیم تا به شما در تصمیمگیری آگاهانه کمک کنیم.
یک پیکربندی 5.1 استاندارد شامل کانالهای جلو چپ، مرکز و راست، دو بلندگوی فراگیر و یک سابووفر است. این تنظیمات به طور موثر یک چشمانداز صوتی فراگیر را در اکثر محیطهای اتاق نشیمن ایجاد میکند، به ویژه با بهبود تجربیات تماشای فیلم با نشانههای صوتی جهتدار که منابع صوتی چند بعدی را شبیهسازی میکنند.
با این حال، سیستمهای 5.1 محدودیتهایی را در دقت صحنه صوتی عقب نشان میدهند و اغلب محلیسازی کمتری را برای صداهایی که از پشت شنونده منشا میگیرند، تولید میکنند.
سیستم 7.1 بر اساس پایه 5.1 با افزودن دو کانال فراگیر عقب که در پشت ناحیه شنیداری قرار دارند، ساخته شده است. این بلندگوهای اضافی دقت میدان صوتی عقب را به طور قابل توجهی بهبود میبخشند و امکان بازتولید ظریفتری از جلوههای صوتی جهتدار را فراهم میکنند. به عنوان مثال، در سکانسهای اکشن، یک سیستم 7.1 میتواند صداهای منشا گرفته از عقب مانند عبور گلولهها یا هواپیماهای بالای سر را با وضوح موقعیتی قابل توجهی ردیابی کند.
عوامل متعددی تعیین میکنند که آیا یک سیستم 7.1 از نظر عملی منطقی است یا خیر:
برای اتاقهای کوچکتر (زیر 200 فوت مربع) یا فضاهایی با چیدمان غیرمتعارف، یک سیستم 5.1 که به خوبی تنظیم شده است، اغلب عملکرد عالی را بدون پیچیدگیهای قرارگیری بلندگوهای عقب ارائه میدهد. کسانی که دارای سینمای خانگی بزرگتر و اختصاصی (300+ فوت مربع) هستند که اغلب از محتوای رمزگذاری شده 7.1 لذت میبرند، ممکن است از وضوح فضایی بهبود یافته قدردانی کنند.
این تصمیم در نهایت به ویژگیهای اتاق شما، عادات تماشای شما و انتظارات عملکردی شما بستگی دارد تا هر برتری فنی مطلق. پیادهسازی با کیفیت مهمتر از تعداد کانال است—کالیبراسیون مناسب بلندگو و درمان آکوستیک اتاق میتواند تفاوت شنیداری بیشتری نسبت به افزودن بلندگوهای بیشتر ایجاد کند.
علاقهمندان به سینمای خانگی اغلب با این معضل روبرو هستند که بین سیستمهای صدای فراگیر 5.1 و 7.1 کاناله کدام را انتخاب کنند. در حالی که یک تنظیمات 5.1 صدای فراگیر رضایتبخشی را ارائه میدهد، بسیاری از افراد تعجب میکنند که آیا ارتقا به 7.1 کانال، سرمایهگذاری اضافی را توجیه میکند یا خیر. بیایید تفاوتهای کلیدی را بررسی کنیم تا به شما در تصمیمگیری آگاهانه کمک کنیم.
یک پیکربندی 5.1 استاندارد شامل کانالهای جلو چپ، مرکز و راست، دو بلندگوی فراگیر و یک سابووفر است. این تنظیمات به طور موثر یک چشمانداز صوتی فراگیر را در اکثر محیطهای اتاق نشیمن ایجاد میکند، به ویژه با بهبود تجربیات تماشای فیلم با نشانههای صوتی جهتدار که منابع صوتی چند بعدی را شبیهسازی میکنند.
با این حال، سیستمهای 5.1 محدودیتهایی را در دقت صحنه صوتی عقب نشان میدهند و اغلب محلیسازی کمتری را برای صداهایی که از پشت شنونده منشا میگیرند، تولید میکنند.
سیستم 7.1 بر اساس پایه 5.1 با افزودن دو کانال فراگیر عقب که در پشت ناحیه شنیداری قرار دارند، ساخته شده است. این بلندگوهای اضافی دقت میدان صوتی عقب را به طور قابل توجهی بهبود میبخشند و امکان بازتولید ظریفتری از جلوههای صوتی جهتدار را فراهم میکنند. به عنوان مثال، در سکانسهای اکشن، یک سیستم 7.1 میتواند صداهای منشا گرفته از عقب مانند عبور گلولهها یا هواپیماهای بالای سر را با وضوح موقعیتی قابل توجهی ردیابی کند.
عوامل متعددی تعیین میکنند که آیا یک سیستم 7.1 از نظر عملی منطقی است یا خیر:
برای اتاقهای کوچکتر (زیر 200 فوت مربع) یا فضاهایی با چیدمان غیرمتعارف، یک سیستم 5.1 که به خوبی تنظیم شده است، اغلب عملکرد عالی را بدون پیچیدگیهای قرارگیری بلندگوهای عقب ارائه میدهد. کسانی که دارای سینمای خانگی بزرگتر و اختصاصی (300+ فوت مربع) هستند که اغلب از محتوای رمزگذاری شده 7.1 لذت میبرند، ممکن است از وضوح فضایی بهبود یافته قدردانی کنند.
این تصمیم در نهایت به ویژگیهای اتاق شما، عادات تماشای شما و انتظارات عملکردی شما بستگی دارد تا هر برتری فنی مطلق. پیادهسازی با کیفیت مهمتر از تعداد کانال است—کالیبراسیون مناسب بلندگو و درمان آکوستیک اتاق میتواند تفاوت شنیداری بیشتری نسبت به افزودن بلندگوهای بیشتر ایجاد کند.